Como tódolos anos, xa está aquí o resultado da enquisa sobre uso (e usos) de Internet e afíns. Nunha primeira lectura: o crecemento do número de usuarios en España segue diminuindo, cerca do 25% dos participantes empregan Mozilla Firefox ou similar e os usuarios de Mac e Gnu/Linux andan á par. Principal atranco que os usuarios atopan con Internet en España: o precio.
Ainda que un pouco tarde, facer un apuntamento dobre o dia de Santo Averse. Si home, Santo Averse, o 14 de Febreiro. ¿San Valenqué…?. Non oh, non… Santo Averse. Santo A-ver-se vos queda algo no peto despois do santo nadal e as santas rebaixas. Santo Averse, díse Santo Averse. Iso.
-. Ante todo, cultiva tus amistades.
-. Dispón de un espacio para vivir, en donde puedas mantenerte en contacto con tus amig@s durante muchas horas al dia.
-. Dispón de un rincón secreto, en el que puedas desaparecer del mundo algunos momentos cada dia (o casi).
-. Busca a tu(s) pareja(s) entre aquell@s que disfrutan de buenas y grandes amistades.
-. Mantente alejado de quien no pasa buena parte de su tiempo disfrutando de sus amistades.
Onte din unha charla no Centro Sociocultural de Conxo (CSC). Estaba englobada dentro das actividades da semana cultural. O caso é que desde a organización pretenderon dar unha gratificación os ponentes das charlas, así que a semana pasada recibin unha chamada do CSC pedindome unha fotocopia do DNI, do número de conta, e o número da seguridade social. Todo comprensible.
O interesante foi o que pasou uns dias despois, este mercores pasado. A eso das duas da tarde recibo unha chamada da empresa “nonsei que” que se dedica a “non sei canto”, de Burgos, referente á charla que vou dar o venres no CSC. O primeiro que penso é que de súpeto o mundo se volveu tolo e queren que vai a Burgos a dar outra charla, pero non. Resulta que o motivo da chamada, dinme, “é facer o contrato para poder ingresarme os cartos en pago por unha hora da impartición da charla”. Deixanme alelado.
Mentalmente fago unha recomposición de lugar: unha empresa de Burgos chámame para facerme un contrado para que de unha charla no CSC de Conxo de unha hora de duración pola que se me vai a pagar…
- Disculpe, ¿canto di que me vai pagar?
- Una hora. 18 euros.
… 18 euros. Ven… isto debe de ser unha broma. Así que o Concello contrata á xente que realiza actividades nos CSC mediante unha empresa de Burgos. Non teño nada en contra de Burgos, pero teño que entender que para que os 18 euros cheguen ó meu peto, necesariamente sairán 18+x cara Burgos, e é dificil de creer que non teñamos empresas en Compostela que se podan facer cargo dese traballo.
Non me quedou máis remedio que pedir á persoa que me chamaba que non seguise adiante co tema do contrato. Quero poder falar con tranquilidade cando me dirixa ó responsable da Rede de Centros Socioculturais. Entendo que este “mecanismo” de contratacións-pagos está instaurado desde antes das eleccións, pero agora el é responsable de que a cousa cambie.
Presupostos de miles de euros para finalidades varias que se van desgastando en intermediarios encargados de facer tramites e cubrir papeis, para que ó final as persoas que fan o traballo efectivo reciban unha porcentaxe mínima. Cartos públicos que van parar fora da do territorio. Administración burocrática, centrada en xustificar as súas accións de xeito legalista no canto de en buscar o máximo beneficio para a cidadanía.
A ver se nos poñemos as pilas, e desterramos este tipo de cousas de unha vez.
Estamos a venres. Quedaron de chamar o luns pasado. Tampouco pasaron o cargo polo banco.
É o mesmo problema que temos cando tratamos coa administración pública. Cando unha entidade adquire unhas proporcións tan desmesradas convirtese nalgo abstracto. Deixa de ter consistencia física para ser unha amenaza difusa sobre a que non se puede actuar.
¿Qué se supón que teño que facer agora?. ¿Chamar eu a “Fenosa”?. ¿Cal é o número de teléfono de “Fenosa”?. Eu só sei o número de teléfono no que falo cunhas persoas que se comprometen a chamarme para darme unha solución, pero que despois non o fan.
Supoño que este foi o camiño polo que os yankis adquirirono costume de arreglalo todo atraves de abogados. Do xeito máis amenazador e violento posible.
Eu que sei.
Esta mañá recollín unha carta no lote de correo en busca
de un destino que de xeito cotiá se forma no portal do edificio. Era unha carta de Endesa, a compañía coa que temos contratado o suministro de luz e de gas.
Descoñezo cantos días fai que a carta estaba no lote de correspondencia orfa. Reviso ese monton un par de veces por semana, pero o mesmo poden ser catro que ningunha vez, así que xa non sei cando foi que mirei con anterioridade.
A carta viña ó meu nome, pero no enderexo non figuraba o piso nen a porta, así que, a falta de indicacións ó respecto nos buzóns do edificio, o carteiro deixou o sobre riba do montón de sobres que se acumulan, en equilibrio incerto, sobre o primeiro pomo do pasamáns no portal. O que máis me chama a atención é que xa fai meses que somos clientes de Endesa, e sempre recibimos a súa correspondencia de xeito correcto. Supoño que algún colega do departamento de informática de Endesa terá esquecido unha coma ou un paréntesis nalgures e agora o sistema automático de impresión de correspondencia personalizada está a omitir parte dos datos dos destinatarios.
Cando o abrín localicei rápidamente as palabras “contrato” e “baixa” a poucas verbas de distancia. O emprego cotiá de Internet para rastrexar información agudiza este tipo de capacidade de lectura selectiva. O caso é que a aparición simultanea destas dúas palabras nunha carta, remitida pola empresa que me proporciona a enerxía que emprego cada día para quentar os meus alimentos e cargar a batería do meu ordenador, fixo que centrase a miña atención na lectura e a interpretación do conxunto do texto.
Despois de lela detidamente cheguei a varias conclusións:
Unha certa curiosidade… ou secadra era desacougo, lébame a chamar ó numero que me indican na carta, e unha señorita (non sei se me indicou o seu nome, xuraría que non), informame amablemente de qua a causa da rescinsión do contrato é un recibo impagado do mes de xullo.
Ainda que podía preveer a resposta da rapaza/moza… da persoa coa que estana a falar, espresei a miña (finxida) sorpresa de non ter recibido ningún tipo de aviso previo á tramitación da baixa por parte de Endesa. Digo que a sorpresa foi finxida, por que vendo que lin o aviso de baixa por putra casualidade, podo supoñer qué foi o que sucedeu coas notificacións anteriores.
Despois de que a persoa que fala no nome de Endesa confirme as miñas sospeitas de que as notificacións foron enviadas, fago a miña proposta de solución: eu son responsable de non ter pagado o recibo, alomenos son responsable ante Endesa, xa me arreglarei eu coa caixa para ver que pasou en realidade; pero do que non son responsable é de non ter recibido as notificacións, en vista de que Endesa está a poñer a dirección na sua correspondencia de xeito incorrecto; así que, por suposto, asumo o pago do recibo (amablemente outra vez, a persoa que me atende me ofrece pasar novamente o recivo polo banco, ó que accedo agradecendolle o ofrecemento), pero deixo claro que non aceptarei que Endesa me obligue a facer ningún tipo de trámite nen me cause molestia algunha consecuencia da baixa que iniciaron unilateralmente, sendo responsabilidade sua que eu non tivera recibidas as notificacións previas.
Depois de uns segundo, e sempre de xeito correcto e amable, a persoa coa que estou a falar indícame que neste intre (é sábado) non pode consultar o caso con ningunha persoa autorixada a tomar unha decisión, pero que o luns encargaráse de chamarme para informarme de cal é a situación a partir deste momento. Tamén me aclara que lle parece complicado “a estas alturas” se poda deter o proceso de rescisión do contrato.
Xa veremos o que pasa.
Non se pode negar que o intentan. Polo menos oficialmente consta que as administracións públicas deberían de estar a facer un esforzo por axeitar as súas páxinas web ós estándares e acadar que sexan ferramentas áxiles e útiles para a sociedade/cidadanía.
Esta mañá estiben intentando atopar algunha páxina relacionada coa Axencia Tributaria, a Xunta ou algun colexio profesional de graduados sociais que proporccionase algún sistema de sindicación. Non fun quen de atopar ningún (se cadra alguén me deixa algún enlace nun comentario).
¿E cal póde ser o motivo/motivos polos que entidades, supostamente ben in-formadas e asesoradas non emprega e proporciona unha tecnoloxía tan práctica e potente?. Posiblemente polos mesmos motivos que facían que ate fai pouco tempo a maioría das páxinas de entidades da administración só eran visitables cun único navegador de Internet (o navegador único, o navegador para atraelos a todos y atalos nas tebras), ou os mesmos motivos polos que a administración segue a gastar moitos (moitos, moitos) miles de euros en software pouco fiable e moi desconfiable.
A cuestión é que se as páxinas web son ferramentas para a cidadanía (administración electrónica, bla, bla, bla) e unha das principais funcións é a de ofrecer información e difundila, os feeds, a sindicación, o RSS ou calquera dos seus amigos, é unha ferramenta insuperable.
¿Imaxína, señor director xeral da consellería x, decenas de páxinas de decenas de xestorías, asesorías, etc. visitadas diariamente por centos de clientes destas asesorías, facendo de repetidor da información difundida na páxina da sua consellería?. E todo grátis e de xeito instantáneo. ¿Hai algo máis cómodo para os centos de persoas que precisan de ler os boletíns oficiais diariamente que poder ter un botonciño no seu escritorio no que recibir as novidades de xeito automático?.
Ainda por riba estaríanse xerando centos de enlaces en páxinas de Internet, camiños que conducen ós redenautas de xeito unívoco cara as páxinas web da administración.
A iso se lle chama difusión e achegamento.
Dinero + Sexo + Instituciones + Confort: Son las fuerzas que controlan nuestra sociedad occidental y a las personas que nos vemos inmersas en la misma. Y son los elementos que encontramos en la última portada prohibida de El Jueves. Un dibujo que caricaturiza a unos personajes públicos (el autor asegura que no se trata de quienes nosotros creemos) en pleno ejercicio de su sexualidad adulta y libre, mientras uno de ellos hace un comentario en el que se implican las ayudas de dos mil quini por niño y el hecho de que su función social, por lo menos, resulte una incógnita para la mayoría de la ciudadanía.
Pero… ¿por qué?. Lo que dice el tal Juez Del Olmo (curioso que se llame Juez dedicándose a eso) es que existe una ley que protege a “La Corona” de injurias que se puedan cometer contra ella. Me lo creo. Seguro que el lo sabe bien. Lo que me pregunto es si esa ley no estará donde sea que esté) para finalidades diferentes a esta. No se. Por ejemplo para evitar que algún medio de comunicación informativo (no una revista de humor) propague el rumor de que “La Corona” trama un complot para dar un golpe de estado militar. Propagar ese tipo de noticias falsas sí puede ser peligroso y justificaría que los maderos, los aceitunos y los paracas si hace falta se tiren encima de quien haya promovido la dibulgación de una patraña tan peligrosa. Que se monte este escandalo (y se gasten estes dinerillos y recursos públicos en movilizaciones para pasearse secuestrando revistas en quioscos) me parece una falta de responsabilidad (y sensatez) por parte del Del Olmo y quienes le hallan hecho caso.
Además… ¿a quién ofende la viñeta? , porque parece que “La Corona” en ningún momento solicitó que nadie hiciese nada, así que el Olmo este va por libre, el chaval. Se ve que el que está ofendido es el… o alguien que le puede apretar tanto las tuercas como para que haga este ridículo.
El tema del sexo está gastadísimo ya. No se… si fuese una foto sería mas comprensible todo el follón. El tema de la invasión de la intimidad y demás. Pero es un dibujo, hombre. No entiendo que en occidente, a día de hoy, una persona con estudios (se entiende que con cultura tambien) y madura (es de suponer) se escandalice por una escena figurada como esta. ¿Qué motivos puede tener?. ¿Algún trauma?. ¿Cuestiones religiosas?. En el primer caso… miles de personas no tienen por qué quedarse sin su número de El Jueves porque un único individuo se sienta sofocado al ver un dibujo. En el segundo caso, cada quien puede ser católico, musulmán, budista o pastafarista, pero no es buena idea ir por el muno intentando imponer tus creencias, que la peña se te revota.
El problema podría estar en la cuestión institucional. Puede que el Sr. Juan del Olmo, en un arrebato de inspiración monárquica se haya sentido en la obligación de proteger una institución vital para la vida civil de nuestro país. ¿No?. Por que si la Casa Real, descendientes directos de Dios, desapareciese… ¿que sería de nosotros?. Claro que viendo como se están poniendo las cosas, con la viñeta famosa publicada y comentada en medios de difusión internacional, lo más probable es que el Sr. Juez se haya visto impulsado por un ramalazo de espíritu republicano y esto sea un intento de derrocar la monarquía. Si es así, te esta saliendo de perlas. Ánimo… ya le darás explicaciones a Don Juancar.
La otra cuestión implicada es la monetaria. Más exactamente la cuestión del bienestar, que ya todos sabemos que los €cus no se comen. Y es que claro… hacer un dibujo del Principe ¿de Asturias? (¿pero no dicen que reinará en España?), hacer un dibujo, decía, de nuestro carismático Sr. Don Felipe preocupándose de temas monetarios mientras está a la faena… pues… no se… no tiene nada de malo. Pero dicen que el que se pica ajos come, así que puede que el Juez del Olmo tenga algún tipo de conflicto, digamos, ¿con lo que ingresa a fin de mes?. No creo. A fin de cuentas está demostrando que se molesta y se esfuerza, incluso demasiado, en hacer su trabajo.
No termino de entenderlo. Debe ser que el Sr. Juez ha creido captar alguna referencia a que Su ¿alteza, majestad, ussia? D.Felipe no ha pegado palo al agua en la vida. Bueno… si ha sido así será por que no lo ha necesitado, y si eso no se ajusta a la realidad, pues nada… con dejar correr el tema estaría olvidado en unas semanas, cuando sacasen el siguiente número de El Jueves. Desde luego, si llegas a oír algún tema de “Dios que te Crew” te va a dar el pasmo, Sr. D. Juez Juan.
Lo que realmente creo es que es una cuestión subliminal. Los conceptos de confort, dinero, sexo y poder, cuando se mezclan, pueden traer otra palabra a la mente de forma involuntaria: corrupción. Y claro, esta palabra hace saltar de forma instintiva a un buen Juez como Del Olmo. Pero te has equivocado de dirección hombre, el mordisco no lo hay que dar al que denuncia, sino al corrupto. Si te has quedado con las ganas despues del golpe fallido te invito a que te acerques por Galicia estas vacaciones. Por aquí puedes morder a gusto: entre politicuchos de tercera, inmobiliarias, entidades finacieras caciquiles, empresas sanguijuela y traficantes de primer, segundo y tercer orden podrás elegir a quien quieres morder. Así te mantienes ocupado y nos dejas a los demás que nos hechemos unas risas con El Jueves, mientras nos reimos de Dios, la Patria y el Rey.
É doado ler/escoitar opinións como as recollidas no blogue de Blas García. E eu enténdoos: A igrexa católica non está acorde ás ideas e esteticas actuais. Estou de acordo, pero coido que esto só se pode dicir como unha afimación, mais non coma unha crítica. A ver se me esplico.
Se teño ganas de formar parte de un clube de danza clásica, non debería de apuntarme no equipo de rugby. Podo facelo, claro, para iso son libre. Pero non debería de parecerme raro que o resto de persoas do equipo (que por certo, xa eran do equipo moito antes de que a min se me ocurrira apuntarme) non debería parecerme raro, decía, que os do equipo se neguen a xogar ó ritmo de Straus ou a empregar tutú no canto de colloeiras. Non sería moi lóxico criticalos por eso. Pódoos critiar por ter medo o contacto físico durante o xogo, por fuxir do esforzo físico, por descoñecer ou incumplir as regras do xogo ou por non respetar ós compañeiros, á afición, ós contrincantes ou ós xuices do xogo. Pero non por xogar con casco e non poñer moño.
Non sei se me entendedes. Se eres, queres ser, ou te sintes católico, pois se entende que estas de acordo cos preceptos de esa relixión (si, si, é unha relixión, non unha asociación) e que cumpres as suas indicacións e coincides nas suas actitudes. Se non é así quere dicir que non es católico. Poida que cristian… pero de outra rama: protestante, evanxelista, estudiante da sete lapas… tes para elixir. Mesmo poida que o tema do cristianismo non vaia contigo. O induismo, por exemplo, é máis flexible e variado, máis colorido… e o satanismo ten o seu aquel. Informate… a ver que atopas. Lembra tamén que para ter vida espiritual non é necesario pertencer a unha relixión, ok?.
Por outra parte, eu teño unha critica para as persoas que “bautizan”, “primocomunean” e “confirma” á sua descendencia sen ser en realidade católicos. Eu tamén cain no erro de casar pola igrexa no seu día, e recoñezo o mal que fixen daquela. A Igrexa Católica, non se conforma con representar (¿governar?) unha relixión, senon que pretenden influir nas cousas do mundo de xeito directo e contundente. Buscan manter unha influencia política e un poder económico que sempre posuiron. Esta influencia e poder acadana, en grande parte, gracias ó volume do seu “libro de socios”. Cada ceremonia que oficiamos na súa igrexa é un argumento que lles damos para empregar fronte a governos como o noso, que tan a gusto busca o xeito de compracer a tan ilustre institución. E claro… en realidade todas esas ceremonias son “de broma”.
Si, é certo que a Igrexa Católica fai moita obra de caridade. Os bancos e as caixas tamén. Pero é facil dar algo de limosna cando tes o peto a estoupar e ainda por riba contas con obreiros que traballan pola comida e a durmida… ou menos. Pensádeo ben. O non o pensedes nada. Según.