Cousas do Meluco

A veces las personas necesitamos sentirnos mejor. A veces intentamos consegirlo buscando la forma de sentirnos parte de un grupo social en el que se valoren nuestras capacidades o actitudes. Esto es natural y forma parte de nuestra naturaleza.

El problema llega cuando decidimos (inconscientes) formar parte de un grupo social basado en la exclusión. Esto grupos existen únicamente porque ayudan a sus miembros a sentirse parte integrada de una comunidad, sin ofrecer más beneficio a propios o ajenos. El mecanismo por el que consiguen esto es mediante la exclusión y el menosprecio de otras comunidades de personas. Muchos grupos nacionalistas (de naciones pequeñas o grandes, no importa), agrupaciones políticas, religiosas, peñas deportivas antideportivas… muchas de las agrupaciones sociales que defienden posturas más radicales funcionan y se mantienen mediante este mecanismo. Para si mismos, sus miembros son “guais” por comparación con los miembros de otros grupos, que son detestables y represental “al mal”. Y digo “muchas”. Ni todas ni, probablemente, la mayoría.

Algunos de estos grupos se conforman en causas lingüisticas (lenguas de naciones extensas o discretas, no importa). Concretamente se está creando una comunidad que tiene la misión sagrada de purificar el argot informático y quemar a los brujos neologistas ignorantes. Pues bueno…

Como siempre é tenido la tendencia de no hacer demasiado caso de lo que me dicen en tanto y en cuanto no compruebo la conveniencia de hacerlo, y dado que esta gente no esgrime más argumento que “conservar el idioma”, creo que no les haré caso. Así que continuaré usando las palabras “cifrar” y “encriptar” de forma diferenciada, como me lo enseñaron en su moment:

• Emplearé  cifrar para referirme a codificar datos de forma que la información contenida permanezca oculta y sea solo accesible a quienes conozcan el cifrado empleado.
• Emplearé encriptado para referirme a la codificación matemática de una serie de datos de forma que estos no sean recuperables en forma alguna.

Todo esto en teoría, claro.

Unha cousa que me chamou a atención no principio do curso que estou a impartir en perTIga é a cantidade de DNI electrónicos que xa están en funcionamento. Coido que ó rededor da miade dos alumnos ou máis xa andan co trébello no peto. Por suposto, tratándose dun curso de seguridade, no intre que saiu a palabra “certificado dixital” xurdiu o tema do eDNI, do que, por certo, ate o de agora non me preocupara demasiado (por non dicir nada).

Supostamente todos deberíamos de estar contentos porque vivimos nun pais ultramoderno no que tódolos cidadáns poderán empregar a máis moderna tecnoloxía enseguridade dixital. E iso está ben, porqué non. Pero, ¿non falta algo?. Antes de seguir podedes mirar este par de artigos. Non vos preocupedes, os dous son doados de seguir:

FNMI: Inseguro por defecto

Fallo en PKI compromete la firma digital

Dun e outro podemos sacar a mesma conclusión. Os sistemas de identificación dixital que se están a adopatar por parte da administración són fiables só en máns de persoas que sepan o que están a facer. Non só iso, senon que ademáis as perosas que empreguen estos sistemas (eDNI, certificados da FNMT) sen estar seguros do que están a facer pódense meter nalgún lío gordo, pois calquera documento firmado por estos médios terá a mesma validez que unha firma manuscrita.

A Administración debería de deixar claro ós cidadáns os riscos do uso indebido destes mecanismos, pero claro, o que “mola” a nivel político é que millóns de persoas se lancen en busca do gizmo dixital e poder dicir que o pais está en cabeza da identificación dixital. Non vaimos a asustar á cidadanía e suframos unha regresión á idade de pedra.

É importante que tódalas persoas teñamos en conta unha cousa: a seguridade informática depende en último termo da formación do usuario e de este asuma a sua responsabilidade, non é posible crear un Internet seguro tal e como hoxe o ceñecemos, só é posible formar ós usuarios para que adopten comportamentos seguros.

Non sei, pero se cadrá seria necesario obrigar a quen desexe obter un certificado dixital a seguir un curso no que se ensinasen as políticas axeitadas de emprego e os riscos que se corren, e pasar un examen… e de paso a firmar un contrato en papel, para que pareza máis real. Deste xeito todo o mundo sería coñecedor da responsabilidade que está asumindo ó empregar este tipo de medios.

O pasado fin de semana o meu benquerido Alfonso sentiu por primeira vez a sensación de ser pai. Os comentarios, os de sempr: que é algo dificil de expresar e que cambia o sentido e o sensentido de moitas cousas. E falando diso a conversa camiñou cara as cousa da educación e logo cara as da “mocidade de agora”. Alfonso, quen nos oira diria que imos vellos, pero non fagas caso, é so que temos máis vida en nós.

Rematamos falando da adrenalina. Do calor no sangue. De que na nosa mocidade sentiamos as amenazas relativas do pai riguroso e o profesor disciplinario, co risco da perda dos privilexios acadados a base de transcorrer de anos e do esforzo de demostrar, ou de facer ver, ás veces, que eramos dignos de disfrutar dos mesmos. O sentemento de perigo fai verquer adrenalina que quenta o sangue e da vida. Agora a mocidade, moitas veces, parecera que tivera o sangue frio. Xa non se sinte o risco.

Xa falei con anterioridade da iniciativa dos centros integrados. Naquel intre fixen a anotación como un recoñecemento a unha iniciativa que parecía racional e boa para o conxunto da sociedade. Desgraciadamente hoxe teño que retractarme.

O que inicialmente podería ser unha optimización de recursos estase a converter nun total desproposito; nun desvestir a un santo necesitado para vestir outro opulento e pouco milagreiro. No anterior comentário xa mencionei a falta de predisposición por parte de determinado tipo de profesorado para deixar de rascarse a barriga e poñerse a currar. A fin de contas eles xa teñen un soldo que en moitos casos reciben sen que ninguén lles esixa demasiado a cambio. Pois ben. Parece que o xeito en que se vai solucionar este problema é pagando a este profesorado o soldo que se lle estaba a pagar ós docentes dos centros privados.

Si. Os docentes públicos dos ciclos, ademáis do seu soldo, recibirán sobre 35 ou 40€ a maiores por cada hora impartida dentro das accións formativas dos planos FIP. E non digo que non teñan dereito a cobrar o seu traballo, pero e que xa o estaban a cobrar. Porque esta xente cobra igual en decembro e xaneiro, semana santa, e os tres meses de vacacións de vrao que no resto do ano.

En teoría ese tempo remunerado no que non imparten clases estaríano a adicar a outro tipo de actividades como a reciclaxe profesional, a preparación de material didáctico ou a planificación das futuras accións formativas. Pero referíndome a este sector de profesorado en concreto, iso non se cumple.

Ó final vai suceder o de sempre. As persoas que se esforzan en facer ben o seu traballo están demasiado ocupadas, así que serán os piratas mercenarios que buscan gañar o máximo posible co mínimo esforzo os que se pelexen por imparti estes cursos tan ben pagados. Mal para o estado, criador de sanguesugas, mal para os alunos, vitimas de docentes perezosos e desonestos, mal para os anteriores docentes dos planos FIP, que rematan na rua engrosando as listas do paro. Mal para as suas famílias. Mal para todos.

A Generalitat de Catalunya concursa o desenvolvemento dunha suite de aplicacións orientadas a facilitar o traballo dos autónomos e as microPEMEs. Isto está ben. Pero e que ademáis, algunhas das condicións técnicas que se especifican son:

• Basearáse en ferramentas estandar libres
• Deberá de empregar ficheiros .po que permitan a doada traducción da suite a calquera idioma
• Empregaranse estandares abertos para o manexo da información entre as aplicacións
• Deberá de ser multiplataforma: Linux, Windows e Mac OS
• Licenciaráse baixo GPL
• Desenrolarase nunha forxa pública: LaFarga.cat; o que permitirá abrir o desenrolo a terceiros
• A documentación da aplicación tamén se licenciará de xeito libre

Esto si que é amortizar unha inversión de cartos públicos e mirar polo progreso e a economía local. A ver se a Xunta de Galicia toma nota de una vez.

Parece que á fin están empezando a poñerse en funcionamento os “centros integrados”. Denomínan así a aqueles institutos de formación profesional reglada nos que de agora endiante tamén se impartirá formación profesional ocupacional, é dicir, a que vai destinada a facilitar un posto de traballo ás persoas desempregadas.

Ainda que este feito persoalmente perxudicame a nivel profesional, é necesario recoñecer que pode supoñer unha grande mellora na calidade da formación ocupacional. Tódolos recursos humanos e materiais dos que se dispoñen para a impartición dos ciclos profesionais en grao medio e superior estarán a partir de agora a disposición da formación ocupacional.

Tamén suporá un importante aforro para a carteira pública, pois reduciráse a necesidade de contratar docentes de xeito temporal para impartir este tipo de cursos, traballo que asumirán en grande medida os propios profesores do ensino reglado.

Por suposto, ten que haber algún problema. Moitos dos profesores dos institutos non se sinten moi contentos de ter que adicarlle a este tipo de cursos un tempo que nalgúns casos adicaban a folgar. Tamén é certo que suporá unha perda de mercado para academias e fondos de formación, pero non creo que as decisións públicas teñan que tomarse en base a estos criterios, senon ós de administración óptima dos recursos e da xeración do máximo beneficio social.

O taoismo da unha visión da realidade de complementarios, de parellas en oposición que buscan un equilibrio dinámico. Na informática daselle moitas voltas á dualidade 0 e 1. Tantas que ó final acadase almacenar calquer sinfonía únicamente como un logo rosario de 0 e 1 nunha orde lóxica ainda que arbitraria.

Claro que no caso da informática a manía polos ceros e os uns é algo circuntancial, ainda que directamente erdado da lóxica formal na que todo remata sendo certo ou falso. Se a lóxica formal fose definida por galegos a cousa había ser doutro xeito.

A cousa é que o ser humano amosa unha tendencia a entender as cousas de xeito binario: a eterna loita entre o ben e o mal, o bo e o malo, o agradable e o molesto, amigos e inimigos, certo, falso… un mundo en branco e negro que resulta sinxelo de comprender, ainda que en moitos casos non se axeite moito á reslidade física que nos rodea. Porque poida que os taoistas partan de un mundo dual de yin e yang, pero ese mundo despois vese modulado en tres universos (a celestial, a da materia e o plano intermedio no que se atopa espíritu e materia) que á sua vez fan aparecer un fluxo cíclico de cambio (os cinco movementos que se regulan mediante vinte relacións) que se manifiesta en oito tendencias e dá orixe ós 100.000 seres (que é un xeito de dicir que a cousa se lia de tal xeito que ó final ten unha apariencia caótica que lle quitas as ganas de segir analizando a calquera).

A nosa cidadanía parece estar ainda nun estado de evolución moi primario. A nosa visión do entorno segue a ser básicamente dual. E nesa visión do entorno segue a ser admisible unha visión da política baseada en dous partidos, os bo e o malo, sen que sexa posible determinar de xeito científico cales son uns ou os outros. Moitas persoas empezan (empezamos) a despertar dese sono. Supoño que porque simplemente imos madurando e ese pequeno aumento no grao de madurez permítenos ver sinais.

Esta semana recibin as tradicionais cartas cos votos precocinados duns e outros partidos. O sobre para o congreso e o sobre para as cortes, impreso no mesmo papel que empregan os domingos en certo periódico para a sección de ofertas de emprego. Desplegando a folla podo ver que non só é do mesmo papel (vale,vale, non é o mesmo pero parécese moito) senon que tamén ten unhas dimensións similares. E fai falta, porque ten que acoller nel as candidaturas dos diferentes partidos que ofrecen a sua opción. ¿Qué foi de todos estos partidos durante a campaña?. ¿Onde estaban?.

Supoño que moitos terán representación só nalgunhas localidades. Moitos non terán medios para realizar campañas publicitarias brutais. Moitos non terán tirón mediatico (con repercusión na audiencia, aka publicidade, aka ingresos económicos das tv) para poder optar a debates televisivos. Supoño que esta situación dependerá de moitas cousas. Poida que en gran medida da visión binaria que a cidadania ten da política. Tamén da idea de que “hai que votar ós que van gañar” ou de que “votar ó partido pequeno é un voto perdido”. Supoño que esa mentalidade é a mesma que fai que o libre mercado e a competencia entre empresas non remate de funcionar como en teoría deberan, porque ó final a demanda é dirixida polas grandes campañas e a idea de que se é meirande é mellor.

E mentras a cidadanía, como animal de manada, sega a ter esa visión do seu entorno a cousa seguirá así. O rabaño irá para onde os gandeiros e os seus cans manden.

Na portada de LV “delunsavenres” do 20 de febreiro pódese ler:

“Solicitan 14 anos a un informático de Lugo acusado de abusar de oito menores”

Que guasa, AGN, mira… pois vaime gustar o xogo. Imos a seguir xogando:

• Deteñen a cinco persoas por narcotráfico. Unha delas era un informático.
• Tres mozos detidos por conducción peligrosa. Un deles era informático. Os outros empregaban ordenadores regularmente.
• Unha muller acusada de queimar un monte en Cotá dos Queixos. Facia unhs días tíña iniciado un curso de informática básica.
• Agrede gratuitamente a un transeunte despois de mercar un ordenador.

Xa está. Molan os titulares ¿verdade?. Se non che gusta podes cambiar a palabra “informático” por “periodista”. Se cadra así veslle máis gracia.

Artículo 35.

1. Todos los españoles tienen el deber de trabajar y el derecho al trabajo, a la libre elección de profesión u oficio, a la promoción a través del trabajo y a una remuneración suficiente para satisfacer sus necesidades y las de su familia, sin que en ningún caso pueda hacerse discriminación por razón de sexo.

2. La Ley regulará un Estatuto de los Trabajadores.

Artículo 45.

1. Todos tienen el derecho a disfrutar de un medio ambiente adecuado para el desarrollo de la persona, así como el deber de conservarlo.

2. Los poderes públicos velarán por la utilización racional de todos los recursos naturales, con el fin de proteger y mejorar la calidad de la vida y defender y restaurar el medio ambiente, apoyándose en la indispensable solidaridad colectiva.

3. Para quienes violen lo dispuesto en el apartado anterior, en los términos que la Ley fije se establecerán sanciones penales o, en su caso, administrativas, así como la obligación de reparar el daño causado.

Artículo 47.

Todos los españoles tienen derecho a disfrutar de una vivienda digna y adecuada. Los poderes públicos promoverán las condiciones necesarias y establecerán las normas pertinentes para hacer efectivo este derecho, regulando la utilización del suelo de acuerdo con el interés general para impedir la especulación.

La comunidad participará en las plusvalías que genere la acción urbanística de los entes públicos.

O que non remato de ver por ningures é o que sucede cando todo esto non se cumple.

Elexir?, escoller?, eleccións?… escollas?…

Escoller hai que escoller… din. Escoller un plato de merda de can, ou un plato de merda de gato ou un gato de merda de vaca. E a verdade é que non me presta escoller ningún. Home… postos a escoller (coa pistola na caluga) parece que a de vaca anoxa menos. Parece un cheiro como máis familiar. Máis útil. Máis fertil. Pero feder fede o mesmo.

Estos da tele están a falar desde xa fai un cacho. Non sei canto tempo levan falando, pero xa fai un bo cacho e no parece que vaian calar. Polo menos parece que están dacordo en poñer as pensións por encima dos 700,00 €. O caso é que para daquela os ditos setecentos cheguen para comer.

Na mesa están sentadas moitas persoas que falan de Cataluña. Entendo que iso será bo para Cataluña nun futuro inmediato. Se cadra sería bo para o conxunto de España se na mesa se sentasen varias persoa que falasen de cada unha das comunidades. Poida que si. Iso fai menos desagradable o plato de merda de vaca.

Por outra parte… está o tema este de “ter que” escoller un plato de merda. A min nunca me foi ben para facer cousas “por que hai que facelo”. Sempre necesitei razonar as cousas. Será por eso que rematei na informática. Así que a cousa está entre buscar o xeito de limpar os platos para poder comer de platos limpos ou mandar para Madrid un plato cheo de merda de vaca.