Cousas do Meluco

Hoxe, á fin, acadei unha bicicleta en Vilanova i la Gertru, graciás á miña amiga Maika que me prestou a dela.

O primeiro que fixen foi ir curiosear ónde ía rematar a estrada pola que vou cada día á praia. Resulta que ía parar á unha estrada xeral, que leba a outra localidade veciña e continúa cara o oeste que sabe ate onde.

A cousa é que esta bicicleta ten as súas peculiaridades. Prácticamente non frena da roda de atrás e o cambio da catalina non funciona ben. Ademáis é unha bicicleta mixta, que produce unha sensación completamente diferente á de montaña. Non as tiña todas conmigo, pero o camiño resultou lene e agradable. ¿Por que?. Pola orografía. Cáseque non hai pendentes. Conclusión:

• Non importa qué bicicléta che tocou pedelear nesta vida, sempre poderá proporcionarche satisfaccións se a conduces polo terreo axeitado.

Que teñades bo camiño.

Máika indicoume onde se atopaban as calas nudistas de Vilanova, así que onte e hoxe xa aforreiandar cargando coa bolsa. Unha toalla ó lombo e tira millas.

Onte facía algo de vento. Hoxe a mañá estaba perfecta. Chamábame a atención que ninguén se metese na auga. Había algunha onda, así que antes de bañarme pasei un rato mirando o comportamento da auga por se vía algo raro, non fora ser unha zona perigosa. Aparte da zona de rompente non vin nada extraño, así que animéime a entrar e pasei un rato xogando coas ondas.

Cando saia da auga vin que entraba unha rapaza, mirando para min e ríndose, “como ligo”, pensei. Fun para a toalla e púxenme a secar. Cando quedei con Chavi e Maika para comer comenteilles que me bañara. Chavi miroume como se fose un extraterrestre e Maika explicoume que aquí, a partir setembro, ninguén se baña xa. A rapaza que se ria cara mín estaba a pensar: “qué simpático el zumbao este, me voy a meter yo también, ¡que loca estoy!.

O caso é que de alí a unha hora a auga estaba chea de xente… ¿ou persoas?.

Onte á tarde Maika acompañoume a coñecer Sitges. Flipante. Debe ser un gustazo ter o peto ben, ben cheo e marchar vivir para alí.

Agora toca ir tomar algo. Á tarde… xa veremos.

Onte tocou dia de auga. Tocou agardar. Ó mediodía comín con Olga e non puidemos evitar discutir. Supoño que iremo aprendendo.

A última hora saín con Maika que me levou a coñecer as zonas extremas da praia. Despois fumos cear a ¿Calafet? creo que é así o nome, nunha pizzeria, chulísima. A comida estaba boa. Ensalada con queixo de cabra, tostadas e salmón afumado e unhas pizzas.

Logo regreso a Vilanova. Tomamos algo nun pub e regreso para descansar. Non estivo mal, finalmente.

Imos ver… se saín de Compostela o martes e durmín tres noites aquí… hoxe debería de ser venres.

Mércores saín a buscar a praia. Enamoreime dos edificios modernistas repartidos pola cidade e das avenidas anchas e os edifícios baixos salpicados de prazas abertas e luminosas. Atopo a praia pero xa é algo tarde. Descubro un restaurante xaponés ó carón da praia.

Ó mediodía quedo con Olga e comemos alí. Despois disfrutamos da sobra dos piñeiros a poucos metros da area. Olga ten que marcha a abrir a tenda e eu quedo a seguir paseando. O ceo estáse poñendo plomizo.

A praia sorprendeume. A area parecía unha extensión seca do mar, case a ras coa auga. Area fina, que produce na planta dos pes a mesma sensación de agarimar a fariña de na artesa antes de empezar a amasar. Paseo pola veira da auga. O mar encharca o pantalón por riba dos xeonllos, pero iso non ten importancia. Gaivotas. Ó final caen unhas gotas de auga amablemente.

Visito a Miquel, da Can Pahissa. Pola mañá quedei namorado do edificio, sacado dun sono poblado por fadas e elfos. Está ocupado cunha alumna, “clases de ordenador” dime a muller que atende a cafetería. -”Agora estou ocupado, pero sacalle unhas fotos ó edificio”. Fágolle caso. É precioso. Maika explicarame máis tarde que é unha casa de indiano. Outro dia volverei a ver se coincido con Miquel.

Cenamos no turco, Olga, Maika, Chavi e eu. Risas e charla, bromas. Despoís á cama cedo. Hai que recuperar horas de descanso. Esa noite serán once as horas que durma.

Xoves érgome tarde e prepárome para a praia. O día é luminoso e caluroso. Non son o único que se levanta con ese ánimo pero na praia hai sitio máis que de sobras para todos. Algunhas mozas lucen peitos perfectos ó sol. Algunha señora tamén, o ciruxán plástico fixo un bo traballo. Confío a miña bolsa a unha parella e vou para as augas do Mediterraneo sen darlle máis rodeos. Nado e sumérxome ate quedar saciado. Logo déitome a disfrutar do mesmo Sol do que disfrutaría en calquera outro punto do planeta. Non podo evitar lembrarme dalguén que disfrutaría destas mesmas circunstancias e fago unha chamada, tumbado e cos ollos pechados polo Sol. Final abrupto na conversa. Quédome coas ganas. Algo máis tarde necesitarei escribir un correo para deixar sair as palabras frustradas.

Cando estou no ciber chega Olga para irmos comer. Paseamos en busca dun local que nos satisfaga e imos parar a outro xapones. Esta vez é de buffette libre. Come todo o que podas por 9€. Olga sorpréndeme unha vez máis inxerindo máis alimento do que teóricamente pode albergar o seu corpo miúdo.

Á tarde quedo na tenda mentres Olga fai a compra. Sorpréndome desenvolvéndome moito mellor do que agardaba. Ainda hai esperanza para min fora da nulidade absoluta. Nos momentos nos que non hai clientes cambio algunha cousa de sitio para axudar a dar forma á tenda e aplícolle primeiros auxílios ó sistema informático antes de que sexa devorado por algún virus vagamundo. Tamén teño o meu portátil. Quería traballar un pouco no proxecto do instituto, pero cando as cousas non están de si non hai forma. Vai ter que agardar a outro dia.

Cara a última hora Olga colle o relevo e Maika ven a pasearme polo casco histórico. Visitamos algún local con carácter e guíame para ver os sinais que axudan a ver a orixe medieval da cidade. Rematamos na sua casa. Unha sesión de masaxe para axudarlle a desfacerse dos nos que o traballo lle forma na espalda. Chavi chega e leva un susto de morte: ¡un home amasando na espalda da sua nai!. Paseamos os tres de regreso á tenda para recoller o ordenador e o coche.

Olga agarda na casa intranquila. As cousas non están a ser fáciles para ela nestes momentos. Como uns mexilóns mentras falo con ela. Rematamos o día cun tarot… e un pequeno rifirafe pola insistencia en seguir coas tiradas.

A noite é máis corta que a anterior, pero chega abondo. Hoxe é venres, decíamos. Xa son as dez e media e o día está anubrado e frio. Xa almorcei. Voume duchar e cambiar de roupa e achegareime ó ciber para subir estas verbas. Logo o día dirá qué é o que garda.

De dependente emocional pasei a autónomo dependente laboral e agora tócame de dependente da tenda da amiga Olga mentras vai facer un recado. Iso si, dependente dos malos, dos que non dan pau mentres non teñen clientes e aínda por riba aproveitan para postear no blogue.

O voo foi fermoso… a parte del na que estiven desperto. É bonito voar á noite. As poboacións vense como pequenas constelacións formadas por multitude de rios de lava concéntricos. Todo ben, sen problemas nen sobresaltos.

Ó chegar a amiga Maika estaba agardando. Viaxe por carreteira dende Barcelona a Vilanova inmersos nun mar de palabras. O piso de Maika é precioso. Unha serie de espacios repartidos ó redor de un recibidor. Sen pasillos. Moi agradable. Logo camiño a casa de Olga… e outra vez a casa de Maika porque o Meluco deixou o teléfono esquecido (perdón Maikiña, eu son así). Ola!, bicos, apertas, chamámonos mañá.

Entrega de regalos na casa de Olga, tres paquetes sorpresa dos que temos que descartar e escoller. ¿Cal será o regalo co que quedemos?. Esta tarde tocaralle a Maika.

Paseo nocturno con máis verbas. Vilanova é un lugar bonito dentro do que é unha cidade moderna. Os edificios non son moi altos e as plazas e avenidas son amplas. Polo menos hai luz e ar. A rambla. A tenda. Regreso a casa de Olga.

Tomamos calquer cousa para contentar ó estómago e nos imos durmir. Meu deus, as catro outra vez. Firme compromiso compartido para deitarnos ás once mañá.

Ó despertar o primeiro é poñer o portatil a capturar tramas. Se non hai éxito terei que buscar un acceso público a Internet. Outra vez damos ó estómago algo que facer. Saímos e nos vimos para a tenda. É bonita. Ampla. Pode dar moito xogo. Olga, ¡necesitas relaxarte para dar bo ambiente a este sitio!.

Olga acaba de entrar pola porta. ¡Déixovos antes de que me pille a xefa!.

Hai noites mellores que outras. A pasada foi moi boa. Tan boa que esta mañá alguén despertará vendo o sol entrar pola fiestra, e pegará un chimpo para meter catro trapos nunha bolsa mentras estudia o xeito máis rápido de chegar ó Mar de Lira.

Estou agradecido con Lorenzo por facerlle este regalo a esta persoa, porque esta persoa fíxome o regalo dunha noite boa. Sobretodo pola sua compaña e por ser quen é. Tamén presentoume unha chica… unha señora mais ben, locuaz e amiga de contar chistes fáciles, que afloxan a risa. Pero o que máis me impresionou da señora era a sua capacidade para ver na alma das persoas e o xeito directo e honesto no que era quen de facerme ver as luces e as sombras do meu interior.

Noite de charla, música, baile, miradas, apertas. Compartir o amor que xa non cabía no peito. Sorrisos e tamén algo de xenreira e mesmo de tristeza para aderezar a velada. Un bo paseo en boa compaña, mellor dous, para rematalo. Chegar a casa e deixarse caer para perder a consciencia ate o dia seguinte, satisfeito.

Gracias Lorenzo. Ao de estimar ben.

Onte tocou bicicleta. Menos mal, porque pasou toda a noite de tormenta con raios e tronos e segue a chover. Dinme conta do moito que mellorou o meu estado físico en pouco tempo (entre outras cousas poque non me din conta de que deixara a bici na catalina grande ata que cheguei á Colexiata do Sar… ainda que ó sair de casa pareceume que tiraba un pouco X-D). Como xa é costume, tiven a miña iluminación ciclística e dinme conta da importancia da constancia. Xeralmente na miña vida tentei de acadar as cousas co esforzo, o sacrificio e a renuncia. Co sufrimento. A pesar deso nunca acadei nada que me teña enchido realmente, alomenos sintoo así. Onte dinme conta de que estoume achegando ño estado físico que desexo desde hai tempo sen necesidade se renuncias, esforzos nen sacrificios, senon disfrutando do que fago e sendo constante. Nen sequera sendo disciplinado se non é ate onde me presta.

• A constancia conducete ó teu destino.
• Un pequeno esforzo puntual axuda a avanzar máis rápido nun pequeno tramo.
• Os esforzos feitos decotio matan. Os mortos non son constantes.

Xa teño outra enmenda á Ley da Bicicleta. Aprendo!!.