Despóis dalgún tempo aprenderás a diferenza entre dar a man e socorrer un alma.

Aprenderás que amar non significa apoiarse, e que compaña non sempre significa seguridade.

Comenzarás a aprender que os bicos non son contratos, nin regalos, nin promesas…

Comenzarás a aceptar ás túas derrotas coa cabeza ergueita e a mirada ó fronte, coa graza dun neno e non coa tristeza dun adulto e aprenderás a construir hoxe todo-los teus camiños, porque o terreo de mañá é incerto para os proxectos e o futuro ten a costume de caer no valeiro.

Despóis dun tempo aprenderás que as persoas boas poidan ferirte algunha vez e necesitarás perdoalas.

Aprenderás que falar pode aliviar ás dores da alma…

Descubrirás que leva anos constuir confianza e apenas uns segundos destruila e que ti tamén poderás facer cousas das que te arrepentirás o resto da túa vida.

Aprenderás que as novas amizades continuan crecendo a pesar das distancias e que non importa que é o que tes na vida senón a quén tes na vida, e que os bos amigos son a familia que nos permitimos escoller.

Aprenderás que non temos que cambiar de amigos, se estamos dispostos a aceptar que os amigos cambian.

Descubrirás que leva moito tempo chegar a ser a persoa que queres ser, e que o tempo é curto.

Aprenderás que non importa a onde chegaches senón a onde te dirixes, e se non o sabes calquera lugar serve.

Aprenderás que as circunstancias e o ambiente que nos rodea ten influencia sobre nos, pero nos somos os únicos responsables do que facemos.

Aprenderás que se non controlas ós teus actos eles te controlarán e que ser flexible non significa ser débil ou non ter persoalidade, porque non importa canto delicada e fráxil sexa unha situación: sempre existen dous lados.

Comezarás a aprender que non nos debemos comparar cos demáis, salvo cando queramos imitalos para mellorar.

Aprenderás que héroes son as persoas que fixeron o que era necesario, enfrentando ás consecuencias…

Aprenderás que a paciencia require moita práctica.

Descubrirás que algunhas veces, a persoa que esperas que te manque cando caes, tal vez sexa unha das poucas que te axuden a levantar.

Aprenderás que hai moito máis dos teus pais en tí do que supos.

Aprenderás que nunca se debe dicir a un neno que os seus sonos son parvadas, porque poucas cousas son tan humillantes.

Aprenderás que cando sintas rabia, tes dereito a tela, pero iso non te da dereito a ser cuel.

Descubrirás que só porque alguén non te ama da forma que queres, non significa que non te ame con todo o que pode.

Aprenderás que non sempre é abondo ser perdoado por alguén, algunhas veces terás que perdoarte a tí mesmo.

Aprenderás que coa mesma severidade coa que xuzgas, tamén serás xuzgado e nalgún momento ordeado.

Aprenderás que non importa en cantos pedazos se partiu o teu corazón, o mundo non se deterá para que os arranxes.

Co tempo comprendes que só quen é capaz de amarte cos teus defectos sin pretender cambiarte, pode brindarte toda a felicidade.

Aprenderás que a vida vale máis cando tes o valor de enfrentala.

Despois dun tempo,
un aprende a sutíl diferenza entre dar a man e encadear un alma,

E un aprende que amor non significa acostarse,
e unha compaña non significa seguridade,
E un empeza a aprender…
que os bicos non son contratos,
e os regalos non son promesas.
E un empeza a aceptar as súas derrotas coa cabeza alta e os ollos abertos.

E un aprende a constuir todos os seus camiños no hoxe,
porque o terreo de mañá e demasiado inseguro para plans…
e os futuros teñen unha forma de caerse na metade.

E despóis dun tempo un aprende que,
si é demasiado,
ata o calorciño do sol queima.

Así que un pranta o seu propio xardín,
e decora a súa propia alma,
En lugar de esperar a que alguén lle traia flores.
E un aprende que,
realmente pode aguantar,
que un realmente é forte,
que un realmente vale,
E un aprende e aprende, …

Máis o comportamento errático, desordeado e desobediente da condición humana en sociedade, empecínase en demostrar que ese “comando” só obedece á socialización de cada indivíduo, por eso COMA BEN DIS, o recoñecemento abnegado da filiación non necesita demostracións… AS VECES.

Nestes puntos cardináis suponse (aquelo da “Campana de Gauss”) que a maioría recoñecemos esas sensacións “wireless” que nos vinculan os pais cos fillos, máis nesta sociedade de información desbordante tamén vemos coma non sempre se establecen ditos “fíos” ou sensacións para-filiáis, sendo substituídas polos afastados do comportamento inmerso no inconsciente colectivo.

Coma mostras destes casos atípicos atopamos casos nos que os páis tiveron comportamentos “non axeitados” (deixémolo ahí…) e os fillos revélanse contra-natura. ou ben casos como a filla de dous disidentes pinochetistas que tras mata-los seus pais naturáis, foi adoptada, criada e pode que mimada por adeptos ó Réxime contra os que 30 anos máis tarde se querellaría, facendo unha brecha entre a filiación natural e a adoptiva.

Moi bó ese “…as veces”.

_o)
/\\
\ V LiGNUs