[...] Pois nada, que como che comentaba no correo anterior fun sacarlle o óxido á bici. E a verdade é que resultou tremendamente proveitoso. Estrenei o meu novo pantalón convertible na sua versión perna-corta e aló me fun. Coa calva, a coleta, as gafas de “jintelestuas”, a camiseta de “Me encanta que los flanes salgan [...]
Silencio y espacio vacío. Ahora percibo lo que deseaba. Pero parece que lo deseé hace demasiado tiempo. Es como si por una broma me regalasen hoy el cachorro ansiado en mi infancia. Ya no quiero ese cachorro.
Díme Olga que lle contaron que ás veces imaxinamos que as cousas poden ser, son, peores do que son. Parece que é algo dun tal Jung. Esta semana sufrín porque quixen, por estar calado, por non preguntar. Puiden ter rido no canto de chorar. Agora río. Xa falei e atopei respostas. Teño ganas de contar [...]
A semana pasada mercamos un acuario máis grade para os peixes. Son dúas carpas pequeniñas, pero non me gustaba velas case sen sítio. Desde que están no novo acuario se moven moito máis. Os primeiros días pegábanse tremendas carreiras dun lado a outro. Víanse máis vivos.
De tódolos xeitos, a cousa non se via [...]
Teño unha amiga (¡hola!) que últimamente está nunha situación complicada. En realidade, visto desde fora pode parecer que a cousa non é tan mala, pero hai que verse no caso. O tema é que últimamente ten un número inusual de exemplares de sexo masculino amosando interes por ela, espécimen de sexo feminino. E chegan en [...]
Continue reading about Saber o que queres, disfrutar o que tes
Un amigo pasoume uns discos. Entre eles Midsummer’s Night de Dervish. Sons irlandeses espidos, dos que non se pode saber se son alegres ou amargos. Seguramente alegres a pesar da amargura. Ou ó revés.
Fai tempo este tipo de música ía conmigo alí onde fora. Ainda non existían os MP3 e o CD portatil tardou en [...]
Esta noche he visto como dos de las personas que más aprecio se estrellaban contra la pared, una y otra vez hasta desaparecer. Resulta doloroso, a pesar de que ya debería de estar acostumbrado.
Supongo que sucede como con las picaduras de los insectos, a las que uno se va sensibilizando a lo largo de los [...]
Ás veces hai persoas ás que se lles debe á vida. Ós pais, por suposoto. Especialmente ás nais. Pero tamén a outras persoas, dun xeito máis sutil e menos directo.
E non é que estas persoas fagan nada especial por un. Non é necesario que teñan feito grandes sacrificios nen incribles actos de abnegación. Ás veces [...]