Adrenalina
O pasado fin de semana o meu benquerido Alfonso sentiu por primeira vez a sensación de ser pai. Os comentarios, os de sempr: que é algo dificil de expresar e que cambia o sentido e o sensentido de moitas cousas. E falando diso a conversa camiñou cara as cousa da educación e logo cara as da “mocidade de agora”. Alfonso, quen nos oira diria que imos vellos, pero non fagas caso, é so que temos máis vida en nós.
Rematamos falando da adrenalina. Do calor no sangue. De que na nosa mocidade sentiamos as amenazas relativas do pai riguroso e o profesor disciplinario, co risco da perda dos privilexios acadados a base de transcorrer de anos e do esforzo de demostrar, ou de facer ver, ás veces, que eramos dignos de disfrutar dos mesmos. O sentemento de perigo fai verquer adrenalina que quenta o sangue e da vida. Agora a mocidade, moitas veces, parecera que tivera o sangue frio. Xa non se sinte o risco.