Cousas que pasan… que o outro dia, comendo na Pajueleira, atópome que xunto ó cafe póñenme “galletitas“, daquelas do Prestige. ¿Lembrádesvos?. Pois non foi todo negativo. A alguén se lle ocorreu envasalas para que as poñan nas cafeterías.
Están ricas.
Nos últimos días aparecen varias noticias que pretende darlle outro puxo á liberdade en Internet. E non é que vaian facer Internet máis libre, senon que achegarán a liberdade de Internet a máis persoas.
Trátase de dous sistemas que pretenden facilitar a creación de contidos para Internet desde o noso propio PC. Se esta idea medra, cada ordenador doméstico rematará por convertirse nun servidor, co que a distribución dos contidos pola rede estaría xá un 99% en máns da cidadanía.
Por un lado está Hybrid Share. Pretende ser un xeito de compartir arquivos en Internet, como outras aplicacións P2P, pero coa diferencia de que se empregarían grupos de amigos, en plan mensaxería instantanea para controlar o acceso ós mesmo. Isto nos permitirá compartir arquivos de xeito controlado, de forma similar a como se fai nas redes locais, e sen necesidade de grandes coñecementos técnicos.
Ademáis agora presentan izimi que nos permitirá ter o noso blogue, fotoblogue, podcast… aloxados no noso propio equipo, só arrastrando e soltando os contidos que desexemos publicar.
¿Coñecedes máis aplicacións de este tipo?
Preséntase un novo sistema de rede social de noticias. coRank é simimilar a digg, meneame, chuza, etc; pero presenta algunhas peculiaridades interesantes.
Para empezar, coRank ofrece unha portada para cada usuario ademáis de unha portada xeral. A portada xeral funciona, máis ou menos, do xeito que estamos afeitos, en plan Chuza!, pero a portada do teu usuario depende das túas “fontes”.
As fontes constituen unha lista na que cada quen fai unha relación dos usuarios de coRank que máis credibilidade, confianza ou afinidade lle inspiran. Isto permite facer un seguimento paralelo das noticias propostas ou votadas polas fontes escollidas. Esas serán as noticias que aparecerán na túa portada persoal, as propostas ou votadas polas tuas fontes.
A elección de fontes é unidireccional. Quero dicir que A pode escoller a B como fonte, pero isto non fai que B considere a A a sua fonte tamén.
Xunto con estas novedades aparecen diferencias á hora de asignar o ranking dos usuarios -o karma-. A novidade máis importante é que cando alguén te escolle coma fonte incrementa o teu ranking, ainda que os puntos recibidos son perdidos se a persoa te elimina da sua lista de fontes.
Estas características nos permiten seguir coas funcionalidades das que dispoñíamos nos sistemas actuais ó tempo que evitamos certos problemas. Resultará especialemente útil para as persoas que teñen criterios, intereses ou necesidades que non coincidan cos da maioría, permitindolles crear unha portada á sua medida baseándose nas fontes da sua interese.
O que nos ofrece coRank é liberdade. Podemos seguir as noticias preferidas polo conxunto dos usuarios, ser máis selectivos e quedarnos coas noticias apoiadas por aquelas persoas que nos inspiren máis confianza ou practicar a endogámia creando grupos corporativos que nos aillen do resto do mundo.
coRank é unha evolución interesante e aporta novidades útiles, queda a incognita de se a aplicación empregada é software libre ou o será proximamente. De non ser así, suporá unha limitación importante para que o sistema se estenda.
Non me quedaba eu tranquilo. E é que o tema da prostitución é complexo. Ten moitas partes implicadas. Moitas circunstancias diferentes. Por iso é necesario falalo con calma. Parte por parte.
Cando escribín o primeiro artigo tratábase de reaccionar ante unha postura exposta con demasiada sinxeleza. Un chamamento por parte do governo de Madrid anunciado de xeito que parecia invitar a rematar coa “publicidade” -co feito público- da prostitución. Esta primeira resposta, polo tanto, foi resultado da lei de acción e reacción.
Agora que xa satisfixen o meu instinto de contradición, pódome embarcar nunha discusión máis dixerida do tema este das putas -con todo o meu aprecio-.
Dicíamos que no tema interveñen múltiples partes. A máis inmediata é a prostituída. Digo a parte prostituída, non a muller prostituída. A parte prostituída adoita ser unha muller, pero pode ser un home, unha nena, un neno, mesmo un colectivo… e isto forma parte das múltiplas circunstancias das que falábamos anteriormente.
Outra parte implicada que parece evidente é a parte putera. A parte consumidora. A parte consumidora tamén pode ter múltiples circunstancias. Tamén poden ser homes ou mulleres, mesmo grupos; poden ser adultos ou menores; casados, solteiros, comprometidos, solitarios; poden ser cultos ou iñorantes; poden consumir directamente a prostitución ou de xeito indirecto: pornografía e espectáculos.
Pero é moi probable que teñamos, polo menos, outra parte máis implicada. A parte prostituínte -a parte prostituinte da primeira parte, algún dirá que non é cousa de broma, eu así o penso, pero e que dan ganas de rir, ou non sei de que, éntrame unha risa sádica e perversa-. É a parte que aníma a parte prostituida a que se prostitua. A anima, ou a forza, ou busca a forma de dificultar, de impedir, que deixe de prostituirse. Son os proxenetas. A parte prostituinte tamén pode ter circunstancias e naturezas diferentes. Poden ser individuos ou organizacións, alleos ou próximos á parte prostituída.
Poderíamos falar incluso doutro grupo, máis delicado en canto a difuso e espallado, pero coido que con importancia dabondo para terse en conta. É o grupo beneficiado pola prostitución, ainda que fora do grupo prostituínte directo. É o grupo que non pon impedimento ningún para que a parte prostituida deixe de estalo, nen anima de xeito directo a que ninguén se prostitua. Pero entra no negocio que se xenera da prostitucion e, polo tanto, inflúe de xeito moi importante na mesma. Podemos considerar a este grupo proxenetas indirectos.
Nesta obra tamén nos imos atopar con actores secundarios: as administracións, as forzas da orde, as parellas dos consumidores/consumidoras, as familias das prostitutas/prostitutos -prostiputos, dí o outro-, e esa masa informe que chamamos cidadanía.
É un escenario complicado, o que se presenta, tentarei analizalo e reflexionar sobre as diferentes partes, a ver se son quen de entender como é que fuciona este “servicio” tan demandado, no que nunca hai paro, pero que ninguén emprega.
Máis no próximo artigo.
A verdade é que todo o tema este de “Nunca Máis” e “Burla Negra” pasouseme un pouco como de esguello. Vivino desde fora, disfrutando das movilizacións masivas e da “resposta cidadá”. Da unión, que non deixa de ser un escaso e fremoso tesouro dificil de atopar na nosa terra -si, noutras terras tamén, pero eu vexo e vivo esta-.
Xa fai que non se oe falar nada destos temas. Algunha camiseta nos escaparates de “Lume Nunca Máis”, que entendo coma un negocio máis que coma un intento de movilizar ós paisanos para defender o terruño.
Pois agora resulta que se me inflamou a glandula da socialidade. Agora resulta que teño un exceso de dignidade que necesito invertir. Así que me poño a buscar e atopo pouca cousa: a web de Burla Negra segue esistindo, pero ten un certo ulido acre, como a pechado; a páxina da plataforma Nunca Mais está… na base de datos do google, pero se imos ó enxebre paxinas.com xa resulta imposible atopar a súa páxina, e en calquera caso abrila; Burla Negra tiña iniciada unha idea de rede social, Arredemo, para a promoción do movemento social e cultural do pais. A web está “en reformas”.
Están mortas estas iniciativas? E se é así, por que?.
Investigando e buscando artigos atrasados poida que parte do problema teña estado no emprego partidista detos movementos cidadáns por parte de diferentes grupos políticos. Se ve que a política ten tanta merda que envelena todo canto toca.
Por outra parte, se estos movementos son iniciativas cidadás, que naceron do sentimento común da necesidade de defensa -defensa do que sexa: da dignidade, dos recursos, da terra… das persoas-, se estas iniciativas naceron deste sentemento, digo, poda que teñan desaparecido coa desaparición do propio sentimento. Que pasa logo? Non vemos, como pobo, ningúnha amenaza á que nos enfrontar? Nada noso que precise ser defendido? Será que, finalmente, sí que mexan por nós e dicimos que son subvencións.
Non sei que pensar da natureza da aparición e esvaecemento de todas estas iniciativas. Pero sí teño claro que é necesario manter movilizada á cidadanía. Sí hai amenazas das que se defender e sí hai cousas que necesitan, que merecen a pena, de se defender.
Unha sociedade galega baseada na cultura de Galicia e na súa historia; unha industria que aprobeite e coide as riquezas e recursos de Galicia; unha educación que forme persoas capaces de vivir e construir Galicia, de defender Galicia; a vida que nace da nosa terra e os nosos mares, e que nos da o sustento e a saude e ledicia para o noso ollar; persoas valentes capaces de administrar os recursos da sociedade galega pasando por riva da inercia de mil xeracións de caciques, desde os castros ate agora, desfacendose de ideoloxías e intereses partidistas e mirando só cara o horizonte e á xente galega. Son cousas que merece a pena defender.
É necesario defenderse das sanguesugas que veñen desde fora a alimentarse dos nosos recursos, deixando só lixo e migallas e marchando para as súas casas cos petos e os bandullos ben cheos; dos políticos grises que se deixan arrastrar pola corrente do monstro burucrático; do político que vive no mundo dos papeis, e non na rúa; do político facedor de informes, xuntador de medaias, cortador de cintas, relator de discursos, sementador subvencióneiro de siléncios esfameados, mercador de cans febles ca mente alienada; dos homes e as mulleres galegas coa mente enveleñada, que non son quen de ver o mal que se fan cando esmagan ó veciño, cando esborrallan a terra, cando traicionan á hirmá; dos que agochan ós seus fillos a herdanza de verbas, sons e saberes que lles deixou o seu avo; do simple e iñorante que despreza a morte da terra, crendose por riba dos seres que o sustentan. Destas e de cantas outras cousas, é necesario gardarse.
Eu creo que necesitamos moitos Nuncas Maises, moitos Arredemos.
O titulo non é moi axeitado. Pode inducir a erros. Non se trata de que alguén espantara a un/unha congresista, senon da espantada dos congresistas en Madrid.
Podedes visitar O bazar de nes para ver de qué vai o tema. En dito blog poderedes ver algunhas referencias a outros blogues que están a verquer as suas visións sobre o tema.
Básicamente o lio ven pola falta de respeto amosada en Madrid polos congresistas ó seu compañeiro Francisco Rodríguez, representante do BNG no Congreso. Non é que o abuchararan; eso sería unha forma de ter en conta o que está a dicir, de xeito máis ou menos axeitado, pero sería unha resposta. O que sucedeu e que simplemente, a sala quedou prácticamente valdeira antes de que o representante deo BNG empezase a sua exposición.
Francisco Rodríguez ía falar dun tema espiñento. Da solución que se lle pode -ou debe- dar ós asteleiros de Fene. O antiguo Astano, hoxe Navantia. Porque parece ser que a UE non quere que o estado fabrique tanto barco, que é mellor que o fagan empresas privadas. Non sei, pode ser. A cuestión é que agora non está moi claro qué facer co asteleiro e cos miles de postos de emprego que xenera -os postos de emprego teñen rostros e nomes propios, que gustan de comer tódolos días; mesmo moitos deles teñen familas detras, con bocas que alimentar, de pequenas personiñas con nomes propios e rostros-.
Esto da posible perda de postos de traballo é un problema importante por si mesmo. Máis nunha zona xa deprimida como a comarca de Ferrolterra. Os blogs emiten opinións nun e noutro senso sobre cal pode ser a mellor solución, ou que parte está defendendo mellor a súa postura. Pero a Meluco, o que escribe, tamén lle parece importante o xeito en que se comportan o congresistas do congreso -isto soa como o de “castellanos de castilla…”-. Non polo xesto en si, senon por que constitue un sinal da actitude que podemos atopar nos congresistas en xeral.
Ultimamente deixei de ter fé nos grupos políticos, especialmente nos que chegan a ocupar un posto nalgunha administración. É por algo que veño observando no trato coas institucións que nos governan -que non coa xente que ocupa os cargos- e que parece que é a tónica xeral. Falo da inercia. E non saquedes conclusións precipitadas.
Voume poñer algo filosófico. Poida que metafísico. O primeiro é aclarar que non me estou referindo á actitude de persoasindividuais, senon de tendencias grupais. Polo tanto, non falo de que as persoas nos grupos políticos se deixen lebar… ainda que tamén ten relación.
Moitas veces, no universo human, no universo mental e emocional, o conxunto é meirande que a suma das partes. Por exemplo, un equipo de dez creadores probablemente terán máis ideas e de mellor calidade que o conxunto de ideas de cada un deles de xeito individual. Ten que ver coa sinerxia.
Aparentemente isto é estupendo. A sinerxia ofrecenos a creación de riqueza, o obter máis en total do que xuntamos… sempre e cando xuntemos riqueza. O problema está en que o universo é dual. Quero dicir que o universo é neutral. Os conceptos de “ben” e “mal” son invencións humanas, ideas alleas á natureza. A sinerxia non vai ser unha escepción.
Que sucede se, no canto de xuntar a dez creadores xuntamos a dez vívoras, dez serpes, dez individuos sen alma? Pois que a sinerxia fai o seu traballo, e obteremos máis ruindade da que obteríamos sumando a ruindade individual de cada unha das dez pécoras.
Todo isto da sinerxia podémolo ver se nos fixamos en como funciona a administración. Para que se de sinerxia temos que atopar diversidade de forzas que se unan e empuxen cara un obxetivo común. Esto de unirse para empuxar cara unha meta común parece algo desexable cando falamos de institucións como a Xunta de Galicia, os concellos ou o governo estatal. Pero o desexable de isto ou non dependerá de cal sexa a “meta común” escollida.
Cal é a direccion común que atopamos cando miramos para unha administración pública? Podemos atopar moitas, pero a experiencia me di que sempre imos atopar unha en concreto: a de evitar que os outros governen. Poida que non se poñan de acordo en nada máis, poida que no resto de aspectos teñan posturas diferentes, pero todos teñen claro que non queren que os demais governen. E como neso están de acordo a sinerxia empeza a facer o seu traballo, e a capacidade de desgoverno que obtemos como resultado é moi superior ó que poderíamos agardar se mantivéramos ás diferentes forzas ailladas entre si.
Pero esta non é a única lei física aplicable ós grupos humans. Outra é a inercia.
A inercia podemola notar coma consecuencia directa da situación de sinerxia anterior. Unha vez que a sinerxia crea unha forza brutal de desgoverno, esta empezar a desplazar ás institucións da administración, temos un obxeto en movemento que tende a manter o seu rumbo e velocidade. Quere dicir que para arreglar esto, para deixalo como estaba antes de empezar a fodelo, imos ter que facer moita máis forza. Moita máis. Canta? Depende, por que a forza, entre outras cousas, depende da masa, así que non será o mesmo deter unha asociación de veciño -si, a este nivel tamen pasan estas cousas-, que o concello de As Nogais -é so un exemplo-, o concello de Santiago de Compostela, a Xunta de Galicia ou a UE.
Dependendo do tamaño do mostro, así será a forza necesaria para contrarestar a inercia. E o tamaño do bicho en cuestión non depende do territorio que administra, senón do número de elementos internos cos que conta.
Todo esto da sinerxia e a inercia nótase primeiro na actitude na xente. É especialmente rechamante nas persoas que se incorporan ós diferentes grupos. Empezan comportándose en base ós seus propios criterios, pero cando pasa pouco tempo a maioría incorpóranse á liña marcada pola inercia e alimentada pola sinerxia grupal.Pero a cousa non remata aquí. Co tempo a forza creada pola sinerxia pasa das actitudes ós costumes, e dos costumes ás normas. Por exemplo, onde se pode ver facilmente o efecto da sinerxia desgovernativa é na burocracia.
Se ledes a definición de burocracia veredes que implica o impersoal. E esto é así porque a burocracia, en gran medida, é un efeco da sinerxia e non algo artellado polas persoas. A burocracia remata por estar por riba das propias persoas que lle deron a esistencia. Se a burocrácia se encamiña a axilizar a realización de traballos, pode ser moi útil, pero se a sinerxia construe unha burocracia orientada a impedir o governo “dos demais”… será tremendamente eficiente e negativa.
Gran parte da burocracia está constituida por medidas de control, que buscan poñer límites… pero trátase de un control que ten unha intención destructiva detrás. Empregase ese control para impedir que “os demais” governe. É a inmensa forza de desgoverno creada pola sinerxia.
Incluso os grupos que estén no poder entran neste xogo e aumentan a forza de desgoverno participando na sinerxia destructiva: eles tamén queren que “os demais” non governen. E poño “os demais” entre cominñas, por que cando varios entes forman parte de un grupo, dentro do grupo non esisten “os demais”. Todos os entes son o grupo.
Se as forzas se empeñan en que non governen “os demais”, elas mesmas son os demais. Todo depende de quén pronuncie “os demais”. Resulta evidente por pouco que imaxinemos ó conxunto formado por diferentes forzas, empeñadas todas elas en que non governen “os demáis”.
Cando nos atopamos con este escenario e unha nova forza, por exemplo un novo grupo político, entra en escena, o normal é que se veza barrido pola inercia, non importa cal fora a súa dirección anterior, agora verase arrastrada na dirección do conxunto: o desgoverno.
Por suposto que está nas suas máns loitar con esa inercia, pero deberá aplicar unha forza superiór á inercia do monstro do que pasou a formar parte. Ainda máis se outras forzas continúan facendo sinerxia para acelerar máis o monstro cara a meta do desgoverno. Non é imposible deter esta marcha, pero si dificil. Moi dificil.
Non sei… se cadra non deberíades estar lendo esto. Non perdades o tempo. O Meluco non razona.
Quedo pendente de tentar buscar puntos flacos a esta sinerxia. É necesario construir.
P.D.: Tedes uns artigos moi interesantes aquí e aquí, no que se expon algo similar, de forma mais sinxela. Fala de “circulos viciosos”, pero tamen de “circulos virtuosos”.
Agora que a xente merca fantásticos ordenadores DualCore, CoreDuo e similares. Cando todo o mundo -que pode- pode desfrutar de ordenadores domésticos con múltiples procesadores, cousa ate fai poucos meses restrinxida a empregos profesionais -e desde o meu punto de vista completamente desproporcionado-, agora, neste preciso momento, veño de facer as analises para descartar que padeza algo denominado “mononucleosis”.
Ás veces o afan por ir en contra da corrente dominante é algo desproporcionado, pero non era a miña intención.
Para colmo é unha desas cousas que despois se quedan contigo de por vida. Os sintomas desaparecen pero o virus pasa a formar parte de un, o que non deixa de ter un aquel coa estética Matrix. A guasa está en que , ainda que non é moi contaxioso, pasas a ser portador do bichiño, que pode saltar desde ti a outras persoas.
Que me pasase esto a min, que lebo usando GNU/Linux, coma sistema operativo único no meu ordenador dende fai non sei cantos anos, non deixaría de ter o seu aquel. Claro que pensándoo ben, o paralelismo existe.
Por sorte, o resultado foi negativo.