Definitivamente, se o que necesitas é unha historia coa que non parar de rir, este ó o teu libro.
¿Ciencia ficción?… eu creo que simplemente humor. ¿Argumento?… pode ser pero escaso. ¿Mensaxe?… so se les o libro de principio a fin, poda que captes a sua mensaxe.
Un compendio do absurdo, un exercicio de flexibilidade para a percepción da realidade. So para grandes frikis ou persoas en camiño de selo. Unha obra mestra.
Por obra de ^3nd3r^, outra vez, empecei a ler outro libro. E digo empecei, por que lamentandoo moito non me quedou máis remedio que deixalo.
E non quero que me interpretedes mal. Non é que pense que o libro sexa malo. A fin de contas só lin como catro páxinas, a última xa forzando moito. Pero e que xa desde a introducción teño os ollos cheos de lágrimas e está empezando a doerme o peito, que tanta risa non é normal. Así non se pode.
Voume dar un respiro, a ver se o tomo en serio e podo ler algo máis. Vai a ser dificil, só de pensar en retomar o libro xa me da a risa floxa.
Como hoxe estiven na casa, colgado co meu ilbuproceno, tiven tempo de ler máis noticias (e algunha novela, gracias, ^3nd3r^) e non sei como é a cousa, pero parece que a xente anda a remexer na cuestión da prostitución.
Parece que no congreso dos di-putados (fago o chiste facil) non están pola regularización da prostitución. E claro, eu sempre ando a darlle voltas ás cousas. ¿Esta xente non estará a confundir cousas diferentes?.
Parece que regularizar a prostitución sería apoiar o tráfico de inmigrantes que chegan ó pais de forma irregular, da man de mafias que se lucran de prostituir a estas mulleres.
E poida que non deixe de ser certo, en parte. As máfias sempre se lucran de cousas indebidas. Se non fose así serían ONGs. (Nota mental: poida que algunha ONG tamén se lucre de cousas indebidas). Por exemplo, as máfias lúcranse do tráfico de armas, drogas e do esclavismo, coma é o caso das persoas que traballan e viven nun obradoiro de costura irregular, sen ver a luz do sol, desde que chegaron ó noso pais da man dalgunha mafia.
Se cadra se os obradoiros de costura fosen ilegais, e non se permitise ás persoas que traballen neles darse de alta na seguridade social, xubilarse ou acceder as servicios sanitarios, as mafias deixarían de traer e explotar a esa pobre xentiña… creo que non.
Habian de traelos igual, e seguiríanse lucrando. Posiblemente máis. Así non terían que competir cos talleres establecidos regularmente. Terían todo o mercado para si.
¿E se co tema da prostitución pasase o mesmo?. ¿Solucionase algo impedindo que as mulleres que se adican a ese negocio podan acceder ás garantías sociais ás que pode acceder calquera traballador?. ¿Ou é que realizan un traballo indigno e non deben ser aceptadas na sociedade mentras se dediquen ó mesmo?. De traballos indignos teríamos moito que falar.
Agora, a instancias do congreso, algún diario decide deixar de publicar anuncios de servicios de prostitución. Poida que iso esté ben. O seguinte paso pode ser retirar os anuncios nos que se ofrecen postos de traballo en condicións precarias para xente nova.
Pero eu quédome coa conclusión de que é un problema de mercado, este da prostitución. Coma o dos obradoiros de costura clandestinos. Se os hai é porque á xente (a algunha xente, xente abondo) lle interesan. Hai demanda. Cos prostíbulos sucede o mesmo. Para darse conta só é necesario coller o coche e darse un paseo, a eso das oito ou nove da noite, mellor un xoves ou un venres, por calquera das estradas nacionais do noso territorio, e facer un reconto da cantidade de coches aparcados diante destes establecementos. Hai demanda. E como hai demanda, esta vai ser cuberta. É un nicho de mercado, e se non o ocupan uns, ocuparano outros, pero vaise ocupar.
¿Qué podemos facer entón?. Primeiro pensar se temos que facer algo. Teño unha amiga que se adicou durante un tempo ó negocio. Ela sempre comentaba que existen prostitucións de moitas cores. Non todas as prostitutas se poden considerar do mesmo xeito. Ela afirmaba que a maioría das suas compañeiras se adicaban a eso porque é un xeito rápido de xuntar moitos cartos. A maioría mandaban despois esos cartos á sua familia no pais de orixe. Algunhas fano para poder levar un estilo de vida determinado. Tamén as hai que o fan obligadas, curiosamente, dicia, as máis destas últimas eran prostitutas “nacionais” obligadas polas súas parellas ou por camellos. Parece que o das mafias é minoritario.
Se ainda así decidimos que temos que facer algo, teremos que pensar en actuar sobre a orixe do problema, é dicir, a demanda. Pero claro, isto pode ser complicado cando entre os clientes das traballadoras prostitutas se atopan cargos públicos e das forzas de seguridade do estado. Non o digo eu. Dio a miña amiga. “Este tipo hoy viene a hechar el polvo, mañana puede venir a detenerme. Trabaja en Inmigración”. Así que a cousa complícase.
É máis facil facer que non se note. Podemos empezar por eliminar os anuncios dos diarios. Logo podemos prohibir a estos establecementos que empreguen reclamos chamativos, todos esos neons e carteis luminosos. Fagamos que regresen ó clásico faroliño vermello, e logo… pois impedimos que exerzan na rúa e as pechamos en tugurios da periferia, onde non se vexan.
Así non se soluciona o problema, pero polo menos non se nota.
Nada máis dar de alta o blogue e xa estou enfermo. É malo esto dos blogues. Expoñente ó mundo e así é máis facil pillar un virus, ainda que no meu caso creo que é outro tipo de bicho. E digo creo, porque a doctora que me atendeu tan eficientemente non acordou de darlle un nome ó meu mal.
Eso sí. Antibióticos e antiinflamatorios. Tres días. Onte a farmaceutica díxome que era un tratamento moi forte e que hoxe había estar novo. A ver se á tarde. Agora estou feito merda.
É tremendo esto da Seguridade Social. Esa xente traballa a toda ostia. Sorprendeume incluso o pouco tempo que necesitou para mirarme a febre. Foi visto e non visto. Terán termómetros de carreiras. Lembro que de crio se necesitaba un ratiño para que o mercurio subise, pero onte foi visto e non visto.
Boh!… pois xa piquei. Outro que cre que ten cousas que dicir e quere dicilas.
Como estou ocioso…